Verhalen van de Hoeve
Tijd om te oogsten
Even ophouden met kijken naar wat er nog moet gebeuren, en zien wat er al is gedaan.
Vandaag ben ik een dag vrij. Even landen.
De afgelopen weken waren vol. Veel mensen in huis, hard werken, onze nieuwe website die we wilden afronden, de Open Dag die eraan kwam. En ondertussen ging het gewone leven op de Leonardushoeve natuurlijk gewoon door.
Vanmorgen merkte ik dat ik behoefte had om even niets te hoeven. Om alle indrukken een beetje te laten zakken. En gek genoeg kwam toen pas echt binnen hoeveel moois er de afgelopen tijd ook naar óns toe is gekomen.
Zaterdag namen we afscheid van ZenSpirit. Ze waren een week bij ons voor hun sesshin. Ze komen inmiddels al een aantal jaren en ik merk hoe de relatie in die tijd veranderd is. In het begin was er toch meer een gevoel van zij en wij. Zij met hun zenbeoefening, wij met onze manier van werken. Maar gaandeweg zijn we elkaar steeds meer gaan herkennen.
Ik heb deze week met veel plezier gekeken naar de aandacht waarmee zij de dingen doen. Iedere dag is er samu, hun werkmeditatie. Niet even een klusje tussendoor, maar onderdeel van de beoefening. Met aandacht schoonmaken, werken in de tuin, doen wat er op dat moment te doen is. Daar herken ik zoveel in.
Ik noemde het bij hun afscheid een mooie kruisbestuiving. Verschillende wegen misschien, maar soms kom je elkaar ergens onderweg tegen en blijkt dat je iets heel wezenlijks met elkaar deelt. Bij het afscheid gebruikte Irène een boeddhistisch woord voor wat de Leonardushoeve voor hen is geworden: kalyana-mitra.
Een spirituele vriend. Dat raakte me.
Midden in diezelfde week stond er ineens een magnoliaboompje voor ons klaar. Een cadeau van de AA-vrouwengroep die daarvoor bij ons verbleef. Met een paar kaartjes vol lieve woorden. Ook dat kwam binnen.
En gisteren was onze eigen Open Dag. Nieuwe gezichten en mensen die de Hoeve al langer kennen. We vertelden over wat we doen, maar belangrijker nog: we deden het samen. Er waren sessies waarin niet alleen werd uitgelegd, maar vooral ervaren. We deden een stukje werkmeditatie. We ontvingen onze gasten met zelfgemaakte appeltaart, aten ’s middags samen een heerlijke vegetarische maaltijd en eindigden de dag in de kapel met Panduranga.
En ergens gedurende die dag voelde ik ook trots. Niet de grote, luidruchtige trots van kijk eens wat wij kunnen. Meer een stille verwondering over wat we hier met elkaar neerzetten.
Want ja, soms is het gewoon heel hard werken. Bedden, maaltijden, schoonmaak, programma’s, administratie, een website, onverwachte dingen die tussendoor komen. En misschien zit daar ook wel mijn eigen les van de afgelopen weken.
In alle drukte had ik soms het gevoel dat ik het allemaal alleen aan het doen was. Niet omdat dat werkelijk zo was. Maar als er veel moet gebeuren, zie je vooral wat er nog vóór je ligt. Het volgende bed. De volgende maaltijd. De volgende groep. De website. De Open Dag. Altijd weer iets.
Vanmorgen ben ik met mijn telefoon een rondje over het terrein gaan lopen. En ineens zag ik iets anders.
Ik zag hoeveel Marjan de afgelopen weken en maanden in de tuin heeft gedaan. Karren vol bramen zijn verdwenen. Plekken die bijna dichtgegroeid waren, kwamen weer tevoorschijn. Boompjes zijn letterlijk bevrijd en hebben weer ruimte gekregen. Ben heeft al die karren vervolgens afgevoerd.
En verderop stond Alex bij het laatste stukje straatwerk dat hij heeft gemaakt voor onze warmtepomp. Gewoon met zijn bezem in zijn hand, bezig met wat er nog even gedaan moest worden.
Marjan, Ben en Alex zijn maar een paar van die handen. Als ik zo om me heen kijk, zie ik ineens hoeveel mensen er de afgelopen tijd hebben meegeholpen. Bewoners, helpers en mensen die soms maar even insprongen. Gasten ontvangen. Afwassen. Kamers poetsen. Klaarzetten, opruimen en gewoon zien wat er nodig is.
Al die handen.
Ik deed het helemaal niet alleen.
Misschien moest ik alleen even stilstaan om dat weer te kunnen zien. En toen kwam vanmorgen ook nog een appje binnen van iemand die ooit bij ons de opleiding heeft gevolgd. Hij had onze vernieuwde website bekeken:
“Ziet er erg mooi uit met een super fijne energie. Geeft denk ik heel goed aan waar de Hoeve voor staat. Complimenten!”
Misschien kwam juist dat berichtje op het goede moment. De afgelopen tijd zijn we zo bezig geweest met maken. Met werken, zorgen, schrijven, organiseren en weer doorgaan naar het volgende.
Maar er is ook een andere beweging.
Ontvangen.
Even zien wat er terugkomt.
Een woord bij een afscheid.
Een magnoliaboompje.
Een paar lieve kaartjes.
Mensen die een dag met ons meedoen.
Een onverwacht berichtje op maandagochtend.
Maar ook zien wat er al die tijd vlak naast je gebeurde.
De handen die meehielpen.
De tuin die weer ruimte kreeg.
Een straatje dat er ineens ligt.
Een kamer die alweer schoon is voordat de volgende gast arriveert.
Misschien hoort dat net zo goed bij het werk. Niet alleen zaaien en verzorgen.
Misschien is oogsten ook dat: even ophouden met kijken naar wat er nog moet gebeuren, en zien wat er al is gedaan. En zien door hoeveel handen het is gedaan.
